کتیبه ی شکسته

نبض سرخ...

ghayeghrantanha — Mon, 18 Feb 2008 12:17:18 GMT

اینجا مرگ از خویش می میرد

شاعر اما................

از عشق

مرگ در قبرستان می میرد

عشق اما،موج بازی یک نارنج است

بر کف گریه های آب

یک کوه نور،یک نبض سرخ

بر پیچ پیچ آبی دریا

یک شعر تر

منشور شبنمی بر نیلوفران آب

در اتفاق سر زدن از خود

خدا شدن،طلا شدن

تا مرگ ِمرگ

دریا دچار آبی آب است

دریا دچا ر عادت زورق

دچار عادت زورق بان است

ما می رویم به سمت مشرق پاروها

به جانب ما

دچار عادت ما باش

«شهیار قنبری»

بارانی...

ghayeghrantanha — Wed, 02 Jan 2008 12:35:22 GMT

آبی بود و با خطوط سیاه می آمیخت

شاید که سادگی یک حرف بود

یا سخاوت بارانی که بر در ختان می بارید

چترم را بستم ،زیر باران رفتم

باید که رفت تا نارنجزاران خورشید

هر دانه ی شبنمی را نوشیدم

با هر سپیده خندیدم ،افسوس.........

چه بی ثمر خندیدم

کوچه ی خاطره ها دیریست پوسیده است

کوچه ی دیگری نیست

همسفر چتر خود را باز کن

بارانی نیست

از چشمان من است که خون می بارد

شعرازمرجان

(( بهانه ی رفتن ))

ghayeghrantanha — Sat, 08 Dec 2007 18:53:58 GMT

این باد بی قراری وقتی که می وزد

دلهای سر نهاده ی ما

بوی بهانه های قدیمی می گیرد

و زخمهای کهنه ی ما باز

درانتظار حادثه ای تازه

خمیازه می کشد

انگار بوی رفتن می آید

«قیصر امین پور»

تجربه ها

ghayeghrantanha — Sun, 25 Nov 2007 18:42:09 GMT

بزرگترین هنرمند زندگی

رفتگر کوچه است

ببین چگونه با یک تکه چوب

برگ های مغرور هزار رنگ را

به رقص در آورده!

همچون انگور،

باور کنیم که درد و رنج زندگی

تنها برای آن است که روزی

همگی شراب شویم!

عشق تو چون باد،

که سالیان درازست

سر بلند نکرده اند؟

آهای کودک خوشحال!

«این گونه زندگی بس سخت و

طاقت فرساست»

و کودک بی اعتنا به نصیحتم

هم چنان سر سره را بر عکس

بالا می رود...

نگاه تو

رخصت پرواز است

برای یک مرغ ِعاشق ِ خانگی.

از سپیدار

سپیدی و پاکی را ربودند

تا ازو داری باقی ماند

سخت و سیاه!

«سحر سخایی»

وصیت نامه

ghayeghrantanha — Mon, 12 Nov 2007 16:43:31 GMT

من خسته ام

ازبی کرانی انعطاف پذیر یک صندلی

به جای چهار پایه

چهار کرم زیرم نشسته اند

من آکنده ام،از هر احساسی که آفریدی

و هر شکی که بذرش را در درونم نهادی

به هر کسی که روبرویم ایستاد،یا کنارم قدم زد

دستم را گرفت،ویا از پشت مرا به دو نیم کرد

من یک شیشه ام خرد خرد روی زمین

هر تکه اش نا پیدا،گاه در لای جرز آجرها

گاه بر کف پاهایت،وشاید بر روی زبان کبوتری

یک نگاه برایم کافی بود

تا شب ها در ستایش خود در ظلمات

آیات شعر بخوانم،با صدای بد

من قصه ای نا تمام ام

که از ناله ی بی ثبات یک گدای گر،تورا بیشترمی آزارد

وهر فصل از فصل دیگر نا خوانا تر و سنگین تر

که مثل نوک تیز مداد بر گوشتت فرو می رود

وبرشی از کاغذ،درکف دستانت

این قصه را در خود آزاری یک مار

در پیچش به دور نیش خود

نوشته ام تا خرگوش سفیدی را ببلعم

من-همین- یک خودکار وچند ورق که در چند ثانیه

وصیتم رامی نویسم

((تارا آغداشلو))

وقتی که من بچه بودم...

ghayeghrantanha — Thu, 25 Oct 2007 08:00:16 GMT

وقتی که من بچه بودم

پرواز یک بادباد ک

می بردت از بامهای سحر خیزی پلک

تا نارنجزاران خورشید

آه، آن فاصله های کوتاه

وقتی که من بچه بودم

خوبی زنی بود که بوی سیگار می داد؛

و اشکهای درشتش ازپشت آن عینک ذره بینی

با صوت قرآن می آمیخت

وقتی که من بچه بودم

آب و زمین و هوا بیشتر بود؛

و جیرجیرکها شبها در متن ماه وخاموشی ژرف

آواز می خواندند

وقتی که من بچه بودم

لذت خطی بود از سنگ تا زوزه ی آن سگ پیررنجور

آه،آن دستهای ستمکار معصوم

وقتیکه من بچه بودم

می شد ببینی آن قمری ناتوان راکه بالش

زین سوی قیچی با باد می رفت

می شد،آری می شد ببینی؛

و با غروری به بی رحمی ِبی ریایی تنها بخندی

وقتی که من بچه بودم،

در هر هزاران و یک شب یک قصه بس بود

تا خواب وبیداری خوابناکت سرشار باشد

وقتی که من بچه بودم،

زور خدا بیشتر بود

وقتی که من بچه بودم،

بر پنجره های لبخند اهلی ترین سارها آشیان داشتند

آه،آن روزها گربه های تفکر چند ین فراوان نبودند

وقتی که من بچه بودم،

مردم نبودند

وقتی که من بچه بودم،

غم بود،

اما..................

کم بود

اسماعیل خویی

---<< نانٍ پیروزی>>---

ghayeghrantanha — Mon, 15 Oct 2007 08:48:14 GMT

من به قعر جهنم خواهم رفت

و روی دیوار حرف های رکیک خواهم نوشت

وبا دستهایم خانه های گِلی را خراب خواهم کرد

من هق هق گریه هایم را،

در نابودی این همه سرنوشت فدا خواهم کرد

من دلم را سرزمین اسرار نا گفته خواهم کرد

وبر پیشانی ام مهر درد خواهم زد

من لبهایم را خواهم دوخت تا خاموشی خود را جشن بگیرد

صدای سوزن و نخ که این همه سنگ را می دوزد

صدای اره که این همه پنبه را می برد

وصدای هوهوی باد که مرا می برد

می برد تا رساند به صحرا

من دختر کویرم وبا صدای شکسته ی خود

سرود پیروزی می خوانم

وبا همین دستهای سوزانده شده

نان را قسمت می کنم

تا تمامی این دشتهای عور،تا تمامی این سیاه وسفیدها

واین مردم را نان پیروزی دهم

من با همین پاهای سوخته روی آتش ها راه می روم

وبا همین پاهای شکسته در معبد نپال می رقصم

من با این لبهای بسته که برای خود جشن گرفته است

تمام قصه های پدر بزرگ را تکرار خواهم کرد

و دوباره از او سهراب خواهم ساخت

وسیاوش داستانهایش خواهم شد تا بجنگم

برای این همه آزادی

من با دستهای سوخته ام آب خواهم نوشید

وجامه ام را از خون سرخ پر خواهم کرد

ودوباره مشق خواهم نوشت

واز تنم لاله خواهم ساخت

ومن با همه اینها باز به قعر جهنم خواهم رفت

وبه روی دیوارها حرف های رکیک خواهم نوشت

((شعر از مرجان))

×××بوف کور×××

ghayeghrantanha — Thu, 27 Sep 2007 11:48:01 GMT

درزندگی زخم هایی هست که مثل خوره روح رادر انزوا

می خورد و می تراشد این دردها را نمی شود به کسی

اظهار کرد چون عموماَعادت دارند این دردهای باور نکردنی

راجزو اتفاقات و پیش آمدهای عجیب و نادر بشمارند و اگر

کسی بگوید یا بنویسد مردم بر سَبیل عقاید جاری و عقاید

خودشان سعی می کنند آنرا با لبخندی شکاک و تمسخر آمیز

تلقی بکنند.

((صادق هدایت))